Een openhartig verhaal uit het leven
Het is echt teveel om allemaal terug te halen en uit te typen, maar ik heb geprobeerd om even kort op te schrijven wat er tot nu toe is gebeurd.
28 april ging ik naar de huisarts omdat ik vaak last had van bloedverlies buiten de menstruatie om. Eenmaal bij de huisarts lukte het niet om een uitstrijkje te doen omdat ik simpelweg teveel bloedverlies had. De volgende dag kon ik bij de gynaecoloog in Almelo terecht, daar is het wel gelukt een uitstrijkje te doen. Ook hebben ze iets op de kweek gezet en kreeg ik een inwendige echo. Op de echo waren afwijkingen te zien die ze niet echt konden verklaren, dus het was gewoon afwachten wat de uitslagen van het lab waren. Die zou ik op 13 mei krijgen.
Op 1 mei 2025 begon mijn dag wederom anders dan normaal, ik ging namelijk vanuit werk ziek naar huis met ontzettend veel buikpijn. Dat bleek ook niet raar, want even later lag ik met een bekkenontsteking op de spoedpost in Almelo. Daar ben ik 3 dagen gebleven omdat ze mij antibiotica via het infuus wilde geven. Op 3 mei mocht ik naar huis en ik voelde mij goed. Of deze ontsteking iets te maken had met mijn baarmoederhalskanker (wat ik toen nog niet wist), valt niet te verklaren.
Oke, en weer door. 13 mei 2025 toen werd ik gebeld door het ziekenhuis. De uitslag was niet goed, ze hebben slechte cellen gevonden en dit kan een beginstadium van baarmoederhalskanker zijn. Ik schrok, maar ik wist ook dat veel vrouwen een uitslag met slechte cellen krijgen en dat het niet per se heel ingrijpend hoeft te zijn. Vanaf toen is het balletje wel snel gaan rollen en ben ik natuurlijk snel allerlei aanvullende onderzoeken in gegaan in het MST in Enschede. En na ieder onderzoek werd het nieuws toch een beetje slechter. Slechte cellen, HPV type 18, kwaadaardige cellen, etc. Ook heb ik een kijkoperatie gehad, is 1 van mijn eileiders weg gehaald en heb ik in Groningen een inwendig onderzoek onder narcose gehad. Al met al teveel om op te noemen, maar ik ging van afspraak naar afspraak.
En ik weet pas sinds een week of 3 hoe het er echt aan toe is. Een tumor van 4 cm bij de baarmoedermond, uitgegroeid in het bindweefsel en in de lymfen bij de aorta (stadium 3C2). Ik weet nog heel goed toen ik dit nieuws kreeg. Mark was er ook bij. Het enige wat mij is bijgebleven is dat het doel genezing is, maar dat daarmee ook alles gezegd was. Het was dus nét genezing en we wisten beide dat het niet goed was. Een paar afspraken later had ik het lef om te vragen naar een prognose. 15 a 20% kans dat je na 5 jaar nog leeft. Toen kwam bij mij het besef dat het echt menens is en ik alles op alles moet zetten om te zorgen dat ik gezond word.
Even later kreeg ik het behandelplan. En deze is inmiddels al een paar keer aangepast. De korte versie: 7,5 weken uitwendig bestralen en 6 keer een chemo. Iedere donderdag zal ik chemo krijgen en daarnaast iedere doordeweekse dag bestraling. Dit gaat een enorm zwaar traject worden omdat ik met name van de bestraling veel bijwerkingen ga krijgen. Mijn darmen en blaas krijgen daarbij de grootste klap en is mogelijk dat ik een katheter en misschien op lange termijn wel een stoma krijg. Dingen waar ik nu nog niet over na wil denken (en dat eigenlijk ook nog niet doe). Maar dit alles is nodig om te zorgen dat de kanker de volle lading krijgt.
Wat natuurlijk ook direct meespeelde, is dat Mark en ik een kinderwens hebben. Sterker nog, we waren er al aan toe. Toen we hoorde dat ik baarmoederhalskanker had, werd ook al snel duidelijk dat ik geen kinderen meer kon krijgen. We hebben onze kinderwens dus halsoverkop moeten laten varen, iets waar ik heel veel moeite mee had. De enige optie was een draagmoeder, maar Mark en ik hebben besloten om niemand te vragen. Commercieel draagmoederschap bestaat niet in Nederland, dus dan moet je iemand in je eigen kring vragen. Wonder boven wonder heeft één van mijn vriendinnen zich bij mij gemeld en aangegeven draagmoeder te willen zijn. Echt ongelofelijk dat iemand zoals wil doen, wat bijzonder! Mark en ik hebben dus alles op alles gezet om snel het hormoon traject in te gaan en eitjes bij mij weg te laten prikken. De dag voordat ik de eerste afspraak in de fertiliteitskliniek in Hengelo had, moest ik nog langs de radioloog in Enschede. En ja hoor, die kwam met het dringende advies om het hormoontraject niet in te gaan en geen eitjes in te vriezen. 'Die tijd heb je niet'. En eitjes prikken moet bij mij via een operatie via de buikwand omdat ze niet door de tumor heen willen prikken. En dan duurt het weer langer voordat ik met de chemo kon beginnen. Echt een enorme klap om te verwerken omdat Mark en ik daar juist heel veel positieve energie uit haalde.
Van de radioloog hoorde ik ook dat ik de volgende donderdag al kon starten met de behandelingen. Dat is 3 juli 2025. Ergens fijn dat we eindelijk een datum hebben, maar tegelijkertijd ook zo weinig tijd om alles te beseffen en te verwerken. Schouders eronder en doorgaan, dat is het enige wat we kunnen doen.
Het is trouwens echt ongelofelijk hoeveel lieve berichtjes ik heb ontvangen van vrienden, familie, collega's maar ook van mensen die ik eigenlijk niet eens heel goed ken. Van kaartjes, cadeautjes, appjes, knuffels tot even flink een borrel drinken met mijn vrienden in de kroeg, bedankt allemaal!